"بعضی اوقات چقدر زیبا، شخصیت ها در اسامی جلوه می کند به طوریکه با تامل روی اسامی می توان به شخصیت ها رسید و با دقت بر شخصیت ها می شود،جلوه های آن اسامی را در آن ها دید.امروز یکی از این شخصیت های اسمی یا اسم های شخصیتی را شناختم.فروغ.آری او چون فروغی شد در آسمان ناامیدی ها،تاریکی ها،شوربختی ها و شبهه ها.قریب یک ماه هر چه خواست با ما کرد و چون صیدی ما را در دام دیوانش به هر سو که خواست کشید و دست آخر در کنار این دانه رهایم کرد."مرا به زوزه ی دراز توحش    در عضو جنسی حیوان چه کار     مرا به حرکت حقیر کرم در خلاء گوشتی حیوان چه کار         مرا تبار خونی گل ها به زیستن متعهد کرده است      تبار خونی گل ها می دانید؟" آری می دانم.من وارث آنانم،تاریخم از آن ها گلگون است.قصه میهنم قصه خون است.خون گل ها.خدایا چه اسیری خوبی،چه تفرج خوبی،چه تفریح خوبی،چه سادگی خوبی و چه زیستن خوبی..."

این روزها مرض پشت ما را به خاک گرم رسانده است طوری که یارای ایستادن کمتر است چه رسد به جنبیدن و چه رسد به نوشتن.دستم را زور نوشتن کلمات نیست ولی اگر هم باشد مجال خط زدن و اصلاح آن را ندارد.از طرفی این روزها قلم باید حداقل تکانی بخورد.پس هرچند خاطر حزین است و انگیزشی در شعر ترمان نیست،اما تصمیم گرفتیم تا به طور خلاصه از دیدگاه متفکران ایرانی عاشورا را به شرح انگارم.هرچند می دانم که لازمه این کار آن است که دوباره بعضی از آثار آن ها خوانده شود اما مجال نیست. پس باید به حافظه فشار بیشتری آورد و از آن بیشتر کمک گرفت.به هر حال این مقال نمونه موقتی است و می تواند بلندای بسیاری داشته باشد.همانطور که حدیث عاشورا بلند است.